|
که در خلوتي عظيم |
|
|
|
با مناش در ميان ميگذارند. |
| تبليغات | X |
|
با تمام زنان می توان خوابید
اما با تعداد معدودی می توان بیدار ماند (برتراند راسل) ...
+ تلخ نوشتی از تلخندک در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 و ساعت
22:12 |
آزادی
و تیر آمد تیر خونین
تیر تیره
از دهانه ی کدامین سلاح چنین شلیک شد این تیر
تیر آمد
تیری که تکرار آفتاب در آن به عدد یک و هشت
خون برادر دانشجوی مرا که هنوز و تا ابد بر پیکره این خاک نقش هزار امید را با رنگ سرخ خود رسم کرد بر خاک فشاند و آیا آنروز خواهد رسید که از دل این خاک سرد وسیاه
جوانه سبزی به رنگ آزادی سر بلند کند؟ به یاد می آورم آن سه رنگ سبز و سفید و سرخ را
که سبز و سفیدش نیز سرخ گونه گشته است. ما را چه شده است؟ خاموشی چرا؟ تا کی؟ تا به کی بایستی با اشک با خون و با قطره قطره اشک خونین آزادی را انتظار کشید؟ به یاد می آورم که نسلی به چه آرامی
در کنار گذر لحظه ها بی صدا آزادی را فریاد کشید و در زیر ضربه های پتک گونه آزادی کشان آرام سوخت و خاموشی را تجربه کرد به یاد می آورم آن برادرم را
که یاحسین گویان از بام به زیرش افکندند و بی صدا بر آغوش خاک جان داد به یاد می آورم که دیگر برادرم
در کنج اتاقی سرد و تاریک با قلم شکسته انگشت خود و مرکب رنگین خون خود آزادی را بر دیوار نوشت و در پای آن جان داد ما را چه شده است؟
ای پدر انسان
میبینی که مرگ چسان فرزندت را بی صدا به کام خود کشید؟ و خصم پلید قطره های خونش را چه با ولع نوشید به یاد می آورم روزی که آزادی را فریاد کشیدیم اما در جواب فریاد کشیدند که خاموش خرد را بی خردان زنده به گور کردند چه وحشیانه
و جان را ستاندند چه ظالمانه و این داستان خونبار هر روز به گونه ای جاری است تابوت کشان سیاه جامه با ردای شیطانی خود
کبوتران سفید نسلی را با تیرگی تعصب و جهل خاموش می کنند آری کبوتران خاموش می شوند تا بهای آزادی را بپردازند
چه بهای سنگینی به یاد می آورم دلسوخته ای را
که در تنهایی فریاد بیداری سرداد آری بامداد را
اینک مدفون در خاک باید جست و هم آزادی را. به یاد خواهم داشت که
چه زیباست چه گرانبهاست چه دور است اما فریادش میکشیم و برایش می جنگیم تا بیابیمش آزادی
... (زمزمه شده دربند در کانکسی متعلق به گروه فشار، درست مقابل مسجد امیرآباد، کوی دانشگاه، سال ۷۸)
+ تلخ نوشتی از تلخندک در دوشنبه هجدهم تیر 1386 و ساعت
4:7 |
در چاردیواری استخوانی رنگی
خانه ای دارم به رنگ سیاه کمی آن سو تر از آن تک درخت پیر که سخاوتمندانه توت هایش را هدیه می کند در خانه ام ساکت و آرام نشسته ام دیوارها با هم حرف می زنند مکعب های سیاه کوچکی را با انگشتانم لمس می کنم حرف می زنم اینجا خانه ی من است آن زنگی را که گذاشته ام بزن چشمانم بوی در گرفته اند خودت را صدا کن! ... + تلخ نوشتی از تلخندک در جمعه پانزدهم تیر 1386 و ساعت
1:37 |
شب است
ابرها به سرخی میزنند گرم شده اند گویی خورشید بازگشته است شب است روشن است شبهای روشن ...
+ تلخ نوشتی از تلخندک در چهارشنبه سیزدهم تیر 1386 و ساعت
2:4 |
چشمانت را آنگاه که بر من می اندازی
یگانه پرتو هزاران شعاعش همانند انعکاس سپر رومی ها کشتی دلم را در دریایی از دلتنگی به آتش می کشد و صدایت ناقوس کلیسا ها را به نجوا ... + تلخ نوشتی از تلخندک در دوشنبه یازدهم تیر 1386 و ساعت
2:42 |
اون روزی که مردم مثل بلانسبت موجود مفیدی چون گاو ( بهتون بر نخوره خودمم همینم ) رفتیم خودمون رو جر دادیم خیر سرمون کارت سوخت گرفتیم باید جدی تر بهش فکر میکردیم اگه اونروز همه همت می کردند و این پروسه ی ظالمانه رو تحریم میکردند هزینه به این سنگینی بهمون تحمیل نمی شد فکر کردی خسارت این آتش سوزی ها رو کی میده؟ من و شمای بدبخت !!!
+ تلخ نوشتی از تلخندک در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت
18:37 |
عقبم رو نگاه می کنم، اوووووه صفی طولانی از واژه ها،جلومو نگاه می کنم، زمین چرا آبیه؟
چرا نمی تونم تکون بخورم، آهان یه چیز نرم و سیاه منو رو زمین چسبونده، ای بابا، چرا نمی تونم تکون بخورم؟ اما دوست دارم، همین تکون نخوردن رو اینقدر می خواستم، صب کن ببینم، هی تو... -!!!؟ آره با توام - من؟ آره بابا یه نگاه بنداز ببین چی میبینی؟ من کیم؟ اینجا کجاست؟ - اه تو چرا حرف میزنی؟ عجبا ! میشه یه کلوم بگی من کجام؟ - جل الخالق من تا حالا ندیده بودم یه واژه حرف بزنه - خششششششششششششش یه چیز نرم و سفیدی غلط خورد و اومد روی من خوب گوش می کنم یه صدای آشنا میاد، آره ، یه غزغز، آهاااااااااااااااااااااااااااان هویتم را یافتم ادامه بده، بنویس، شادی را، از من ،از انتظار ، از تبعید خود به دوردست های دور من اما هویت خود را در لابلای خش و خش همین دفتر سپیدی ها و سیاهی هایش پیداکردم، مدیون همان زبری و سیاهی هستم که اگر نبود در آغوش این نرمی و سپیدی نمی بودم، مداد را و کاغذ را، بسترم اکنون دفتر سپید خاطرات توست و من واژه ای در برگی از آن ...
+ تلخ نوشتی از تلخندک در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت
4:50 |
تقدیم به تو...
بوسههاي ِ تو
تن ِ تو آهنگيست در نگاهات همهي ِ مهربانيهاست: و در سکوتات همهي ِ صداها: و من اکنونت از پس بامداد به میعاد فر امی خوانم به آهویی می مانی که پای در فرار داری و هم از ماندن سرمست فرا می خوانمت به میعاد، بیا بیا و سرمستم کن ای کوه نور چنان که باز همو می گوید: در فراسوي ِ مرزهاي ِ تنات تو را دوست ميدارم. آينهها و شبپرههاي ِ مشتاق را به من بده در فراسوي ِ مرزهاي ِ تنام در آن دوردست ِ بعيد
فرومينشيند
در فراسوهاي ِ عشق در فراسوهاي ِ پيکرهاي ِمان شعر اول (شاملو - اردیبهشت ۱۳۴۲) شعر دوم ( یک سال بعد - شاملو - اردیبهشت ۱۳۴۳) تامل در این یک سال نیز پر از گفتگو است، شاملو را مدتی است نفس می کشم... ...
+ تلخ نوشتی از تلخندک در دوشنبه چهارم تیر 1386 و ساعت
8:51 |
انسانک خرد کودک خندان ای که هنوز با جذبه ی کهربایی دهر بیگانه ای نامت را چه نهاده اند؟ خنده ات از چه؟ چشمانت از پی چه می گردد در چشمانم؟ تو نمیدانی که پای بر چه داری؟ و دست بر چه خواهی داشت؟ که گرسنه ات خواهد شد هم تشنه ات هابیل خواهی شد یا قابیل تو انسان زاده شدی ای فرزند انسان این خود نه تجسد وظیفه بود که هیچ از تو نپرسیدند چه می جویی؟ از چه روی خندانی تو ؟ که خندیدن را بسی زود تر از یاد خواهی برد تا مرتبت زمینیت را کشف و کاو به سخن در آی بازگوی هرآنچه به خنده ات واداشته اینچنین هولناک ملالی از این سخت تر آیا؟ می خندی و نمی دانی از چیست و چون بدانی دیگر خنده لبانت را بر نمی تابد تقدیر از تو کودکی خندان ساخت به آن دلخوش مباش که همین بهانه ی تسلیم دیدگانت را با درد و اشک بیامیزد که این نیز تجسدی است دیگر نه از سر وظیفه که از بیداد ...
... + تلخ نوشتی از تلخندک در جمعه هجدهم خرداد 1386 و ساعت
4:58 |
|
با کی کار داری؟
من آقامم! سلطانم! سلطان حسین قلی خان ناصری!حبسم کردند، تبعیدم...
طراح قالب
|
